      |
||
Nu volgt het meest recente gedicht van Joyce Bloem: ****** Tijd gedeeld in liefde heeft als uitkomst Een illusie Als ik aankom bij het eindpunt van het verlangen Ontdek ik dat zij deel uitmaakt van een kromme lijn die je kunt volgen naar een stip Die me nog verder brengt van hier Liefhebben tot het pijn doet En dan nog verder gaan, kom je stil aan bij jezelf Keer ik mijn rug toe naar de zon En vind het licht voor mij Er is niemand die me hoort. En toch.. Wat wil je ? roep ik tegen die niemand in deze leegte Om een strijd te voeren tegen die afwezige opponent ? Of er nog verlangen is ? In mij ? herhaalt de vraag zichzelf keer op keer ; het antwoord luidt: "Roei uit je nederige nietigheid en vermenigvuldig je liefde in het kwadraat in de tijd die er voor staat Zij is van een oneindige maat en passie, Gooi gewoon je naam op straat" Voor het eerst kun je ervaren hoe liefde zich beweegt Van niets naar niets en zonder dat tijd wordt ingenomen de minnaar wordt opgelost in nul. en zichzelf herkent . Weer. In zijn eigen spiegelbeeld. ****** vloeit roert zonder regulatie ongecontroleerd bonkend zonder ontzag als ik toets indruk. spat mijn hoofd uit elkaar. Hoor. Hoor. Luister. Naam die zacht uit. Gesproken. Drie. Letterwoord. Zon. Pallanza 2005 ****** Schreeuw Waar stilte heerser is past precies de parel in de duisternis diep weggestopt in mij ontwaak intens medogenloze schreeuw om leven. Zijn wezen als eb en vloed golven in en over mij ****** Onrust Soms is pijn zo groot, onnavolgbaar voor mijn mogelijkheden haar te voelen, kan ik dicht bij je komen, onbereikbaarheid trekt mij aan, is de illusie te verkiezen boven wat je werkelijk aan mij vraagt, of ik een glas water wil Ja, graag ! 
EEN ONMOGELIJK PERSONAGE
gedichten Ravenberg Pers
|
||
 |
||